Przede wszystkim, tak jak w przypadku wszystkich innych chorób, w profilaktyce. Wzmocnienie systemu immunolo­gicznego jest najważniejszą rzeczą, jaką możemy uczynić dla naszego organizmu chroniąc się przed inwazją pasożytów.

I w tym miejscu warto wspomnieć o ParaProteX. Jest to naturalny suplement ziołowy o właściwościach przeciwzapalnych i antyseptycznych.

Stwarzając niekorzystne środowisko dla ich rozwoju w naszym organizmie, przyczynia się do poprawy kondycji i odporności oraz eliminuje przyczyny wielu chorób. Przywraca równowagę kwasowo-zasadową w organizmie.

Jak wynika ze składu, ParaProteX jest unikalnym suplementem diety, złożonym z wielu naturalnych składników pochodzenia roślinnego. Pomaga naszemu organizmowi zwalczać mikrobiologi­cznych najeźdźców, używając receptury opartej na naturze. Musimy zapewnić środowisko, które nie pozwoli parazytom na przeżycie. Powinniśmy właściwie się odżywiać, by nie chciały atakować naszych organizmów. Pasożyty nie lubią „czystego" organizmu. Zwłaszcza nie lubią składników mine­ralnych. Zioła zawierają znaczną ilość składników mineralnych i innych substancji odżywczych, które pomogą organizmowi wyeliminować niechcianych najeźdźców, zwłaszcza tych form pasożytów, które atakują układ pokarmowy.

OWOCE RANGOON CREEPER

Łac. Quisqualis indica

Jest to ozdobna roślina, uprawiana w przeważającej części Indii. Można ją spotkać zarówno w dzi­kich żywopłotach, jak i w okolicach wiosek. Na­siona i liście tej rośliny są używane w celach le­czniczych. Wykorzystuje się głównie jej działanie przeciw pasożytnicze (zwłaszcza przeciw glistom) oraz nasenne. Dojrzałe, prażone nasiona korzystnie wpływają na biegunkę, gorączkę i krzywicę. Zmacerowane w oleju mogą być stosowane w proble­mach skórnych wywołanych pasożytami. Wywar zrobiony z liści jest użyteczny w bólach brzucha. Rangoon creeper jest również stosowany jako środek przeciwwirusowy.

KOMOSA PIŻMOWA

(komosa amerykańska, herbata meksykańska, herbata jezuicka)

Łac. Chenopodium anthelminticum (Bert.), Che-nopodium ambrosioides (Linn.) Ziele komosy piżmowej (Chenopodium ambrosio­ides, Linn.) i jeszcze inne jego odmiany, Cheno­podium ambrosioides, var anthelminticum (Bert.) należą do rodziny komosowatych (Chenopodiaceae).

Komosa piżmowa jest rdzenną rośliną Meksyku i Ameryki Południowej, ale można ją spotkać również na północ od Missouri po Nową Anglię, gdzie rośnie wokół domostw i w glebie nawożonej obornikiem. Obecnie można ją odnaleźć na terenie niemalże całych wschodnich Stanów Zjednoczonych. Komosa jest szorstkim, wielo­letnim chwastem, rosnącym na poboczach dróg i pustkowiach do wysokości około 2 stóp. Głównie używane są nasiona owocu, które mają silny aromat, przypominający nieco zapach eukaliptusa; w smaku jest cierpki i gorzki. Cała roślina ma silny, osobliwy, nieco aromatyczny zapach, wynikający z obecności olejku lotnego, który nie zanika po wysuszeniu. W Meksyku liście używane są zamiast herbaty (herbata meksykańska). Meksykańscy tubylcy stosowali odwar z całego zioła do łagodzenia bolesnej menstruacji, lecz głównym zastosowaniem - zarówno liści, jak i nasion - było działanie robakobójcze. Dzisiaj uważa się go za jeden z najlepszych środków usuwających glisty, zwłaszcza Ascaris lumbricoides (glistę ludzką). Chociaż wszystkie części rośliny wykazują właściwości przeciwrobacze, owoce i uzyskany z nich olejek stosowane są samodzielnie, będąc oficjalnie na liście Farmakopei USA. Od dawna przyjęło się podawać nasiona w postaci sprosz­kowanej. Działanie nasion nie jest kwestionowane, lecz często są one wypierane przez olejek lotny uzyskiwany przez destylację zmacerowanych owoców. Po raz pierwszy olej wyizolował w 1895 roku niemiecki farmaceuta, który żył w Brazylii (gdzie nasiona przez długi okres czasu były stoso­wane jako środek robakobójczy). Głównym składnikiem oleju z nasion komosy piżmowej, znanego jako olej komosowy, jest askarydol, pokrewny z eukaliptołem. Jest to substancja nietrwała, po ogrzaniu łatwo ulega rozkładowi, z wytworzeniem węglowodoru. Olej zawiera również p-cymen, a-perpinen, praw­dopodobnie dihydro-p-cymen i być może syl-westren. Donoszono również o obecności betainy i choliny. Olejek zawiera glikol i saflor. Silne działanie olejku jest przypisywane połączeniu askarydolu i safloru.

Komosa piżmowa (Chenopodium), będąc bardzo aktywnym środkiem przeciwrobaczym, jest często używana w celu usunięcia obleńców, zwłaszcza u dzieci. Z powodu jej skuteczności, łatwości podawania i niskiej toksyczności, być może jest najbardziej cennym ze wszystkich leków przeciw-robaczych. Olejek był również polecany w leczeniu malarii, pląsawicy, histerii i wielu innych chorób nerwowych. Roślina była stosowana, pod nazwą Herba Sancti Mariae - Zioło świętej Marii - w dolegliwościach płucnych jako środek wykrztuśny, w katarze i astmie.

W 1912 roku dwóch holenderskich lekarzy pracujących w Delhi (Holenderskie Indie Wschodnie) stwierdziło, że ten olejek aroma­tyczny jest najskuteczniejszym lekarstwem przeciw ankilostomatozie (Ancylostoma duodenale), tj. zakażeniu tęgoryjcem. Początkowo, choroba ta była wyłącznie chorobą tropikalną lub subtropikalną, lecz około trzydzieści lat temu pojawiła się u pracowników kopalń w Europie, na północ od Alp.

Tęgoryjec dwunastnicy, który wywołuje chorobę, nazywany jest Ankylostos duodenale; jego sa­miec ma długość 10 mm, samica 14 mm. Żywy tegoryjec jest barwy cielistej, martwy jest koloru szarego lub białego. Podczas wczepiania się robaka w błonę śluzową jelita, z gruczołów znajdujących się u podstawy zęba w kształcie haka (każdy składający się z pojedynczej komórki) wypływa wydzielina do ran oraz naczyń krwionośnych. Sądzono, że zjawiska choroby można przypisać mechanicznym zmianom, wywołanym przez tęgoryjca, jak również trującym substancjom wydzielanym przez tego robaka. Składa on swoje jaja w świetle jelit gospodarza. Razem ze stolcem jaja te opuszczają żywiciela. W temperaturze od 25 do 30 °C rozwija się larwa i po dwukrotnej przemianie, dostaje się do organizmu nowego żywiciela, poprzez warzywa, wodzę pitną czy poprzez skórę.

Próbowano wykorzystać kilka lekarstw przeciw tegoryjcowi; tymol (wyciąg z rośliny leczniczej - Tymianku pospolitego (łac. Thymus vulgaris) wydawał się być jedynym lekarstwem używanym z dobrym efektem, ale obecnie przewyższa go olej komosowy, który daje lepsze wyniki niż euka­liptus, betanaftol czy tymol. Obserwacje dwóch holenderskich lekarzy zostały potwierdzone przez innych medyków, a olej z ko­mosy stał się obecnie swoistym lekarstwem na choroby wywołane przez tegoryjca. Wykazano również, że olej z komosy jest bardzo pomocny przeciw tasiemcom. Stosuje się go w praktyce weterynaryjnej w miksturze przeciwro-baczej dla psów, w połączeniu z olejkiem terpen­tynowym, anyżkowym, rycyną i oliwą z oliwek.

BERBERYS ZWYCZAJNY

Łac. Berberis vulgaris

Rodzaj  i  gatunek: Berberis vulgaris,  Berberis aąuifolium lub Mahonia aąuifolium (Pursch) nutt. (Oregon grape)

Berberys i mahonia pospolita należą do rodziny berberysowatych (Berberidaceae), która obejmuje również  stopowca tarczowatego,  mandragorę i borówkę czarną. W lecznictwie używane są: kora,korzeń i dojrzałyowoc. Głównym składnikiem tych leków jest berberyna (pochodna izochinolinowa) w ilości 1% suchej masy surowca. Pozostałe składniki berberysu to berberamina, berberubina i oksyakantyna. Inne alkaloidy obecne w ber­berysie: jatroryzyna, palmityna i izotetrandyna. Owoc zawiera ok. 6% kwasu jabłkowego, 5% cukru i innych składników. Zastosowanie berberysu w lecznictwie ma długą historię ok. 2000 łat. Starożytni Egipcjanie stoso­wali go w leczeniu dżumy, lekarze ajurwedyjscy zalecali go w terapii czerwonki i to wskazanie potwierdziła również medycyna współczesna. W Azji Środkowej zielarze kierowali się tzw. doktryną „zewnętrznych znaków", zgodnie z którą medyczne właściwości rośliny można ocenić na podstawie ich morfologicznych cech. Np. ber­berys ma żółte kwiaty, a sok uzyskany z jego ko­rzenia również zawiera żółte barwniki. Z tego po­wodu berberys był oznaczany jako „żółtaczkowe jagody", gdyż sądzono, że ma korzystny wpływ na choroby wątroby i pęcherzyka żółciowego z towarzyszącą żółtaczką.

Rosyjska medycyna ludowa polecała berberys w leczeniu nadciśnienia tętniczego, różnych stanów zapalnych oraz w nadmiernych krwawieniach menstruacyjnych. Gdy osadnicy zabrali go do Ameryki Północnej, Indianie rozpoznali w ber­berysie zioło zwane „grono Oregonu", którego używali od czasów starożytnych w leczeniu wielu dolegliwości. Łacińska nazwa tej rośliny to Ber­beris aąuifolium lub Mahonia aąuifolium. Od czasów starożytnych w medycynie ludowej wielu narodowości używano kory i korzenia berberysu w celu wzmocnienia organizmu, leczenia wątroby, pozbywania się kamieni nerkowych, leczenia żółtaczki, dny moczanowej i innych podobnych chorób. Według niektórych farmakopei i podręczników farmakognozji, ber­berys jest stosowany jako środek żółciopędny i łagodzący kolkę żółciową.

LECZNICZE WŁAŚCIWOŚCI BERBERYSU Z PUNKTU WIDZENIA WSPÓŁCZESNEJ MEDYCYNY

Berberys zwyczajny zawiera aktywne składniki o sile dorównującej antybiotykom. Berberyna (alkaloid berberysu) posiada właściwości przeciwzakaźne, zweryfikowane w wielu do­świadczeniach na całym świecie. Udowodniono skuteczność przeciw następującym patogenom: Staphylococcus aureus, Streptococcus, Salmo-nellae, Shigellae, Entamoeba histolotica, Yibrion cholerae, Giardia (Lamblia) intestinalis, Escherichia coli i Candida albicans. W jednej z prac badawczych udowodniono, że berberyna wywiera silniejsze działanie niż chloram-fenikol. Ponadto okazało się, że silnie hamuje zarówno kolonizacje, jak i wzrost Helicobacter pylori. Udowodniono, że berberys jest silnym immunostymulatorem, ponieważ pobudza aktywność makrofagów. Sole berberyny są również używane w postaci kropli do oczu w leczeniu zapalenia powiek i spojówek (25 mg chlorku berberyny na 100 ml roztworu), zarówno w przypadku zapalenia pochodzenia infekcyjnego, jak również spowo­dowanego nadwrażliwością na zanieczyszczenie powietrza. W Niemczech berberys jest stosowany w zapaleniu spojówek (w postaci kompresów i kropli do oczu). Dzięki właściwościom rozszerzającym naczynia, obniża ciśnienie tętnicze krwi. Dowody na to można odnaleźć w rosyjskiej medycynie ludowej. Jego właściwości przeciwzapalne tes­towano w leczeniu procesów zapalnych stawów.

ŻYWICA Z BALSAMOWCA MIRRA

Łac. Balsamodendron myrrha, Commiphora myrrha

W lecznictwie stosowana jest gumożywica mirra. W czasach starożytnych żywica była ceniona jako środek zapachowy i leczniczy. Starożytne Egip­cjanki używały palonej mirry do pozbycia się domowych pcheł. Chińczycy stosowali mirrę do leczenia ran, zaburzeń menstruacyjnych, krwawienia, hemoroidów oraz w stanach zapalnych gardła. Często jest wymieniana w Biblii Starego Testa­mentu (Księga Wyjścia 30:23; wykorzystywana w przygotowaniu świętej maści (Estera 2:15); stoso­wano ją jako zioło oczyszczające dla kobiet i jako perfumy (Psalm 45:8). Wyniki badań naukowych potwierdzają odkażające właściwości mirry. Mirra zawiera niezwykle pożyteczny składnik - bioflawonoid zwany sylimaryną, która chroni wątrobę przed toksynami chemicznymi i wspomaga funkcje wątroby. Zapewnia prawidłowe funkcje przewodu pokarmowego. Stymuluje przepływ krwi w naczy­niach. Przyspiesza gojenie błon śluzowych dziąseł, gardła, żołądka i jelit. Może być stosowana na rany jako antyseptyk. Wspomaga trawienie, łagodzi za­burzenia menstruacji, problemy z zatokami, stany zapalne oraz przyspiesza proces gojenia. Zawiera duże ilości witamin i składników mineralnych. Jest bogata zwłaszcza w sód, potas, krzem i cynk oraz chlor, który oczyszcza i eliminuje produkty uboczne z organizmu. Elementy te wspomagają organizm w produkcji stałych ilości i składu soku żołądkowego. Mirra pomaga regulować właściwą równowagę kwasowo-zasadową krwi.

OLEJ Z GOŹDZIKA KORZENNEGO

Łac. Eugenia caryophyllata (Thumb.) Caryophyllus aromaticus L., Syzygium aromaticum L.

Zastosowanie mają głównie wysuszone, nie rozwinięte jeszcze pączki kwiatowe (Caryo-phylli phlos) zwane goździkami oraz otrzymy­wany z nich olej, który stanowi do 16% suchej masy surowca. Głównym składnikiem aktywnym olejku goździkowego jest eugenol (86-96%). Olej goździkowy posiada rozmaite właściwości. Jest używany w stomatologii - w przypadku ostrego bólu zęba wywołanego ostrym zapalenia miazgi oraz do dezynfekcji kanałów korzeni zębowych. Wspomaga proces trawienia (rozkurcza mięśnie gładkie prze­wodu pokarmowego). Z natury jest bardzo silnym antyoksydantem o mocnym działaniu na pasożyty jelitowe, a ponadto wykazuje właściwości przeciw-bakteryjne o szerokim spektrum orazprzeciwgrzy-biczne. Najbardziej wrażliwe na działanie olejku goździkowego są następujące tkanki: osocze, mięśnie, nerwy, szpik kostny i narządy rozrodcze. Co więcej, olej goździkowy posiada właściwości immunostymulujące, jak również odświeża i witalizuje cały organizm.

PAU D'ARCO

(herbata Tahebo, Purple Lapacho) Łac. Tabebuia impetiginosa, Tabebuia heptha-phylia, Tabebuia avellanedae i inne gatunki Korzystne właściwości Pau D'Arco poznano dzięki szczepowi Callawaya z Ameryki Południowej. Na­zywali go herbatą Taheebo i używali od ponad 1000 lat. Od lat siedemdziesiątych w Szpitalu Św. Andrzeja w Rio de Janeiro w Brazylii Pau D'Arco był stosowany w leczeniu raka i innych chorób. Jako lekarstwo jest używana wewnętrzna kora drzewa Tabebuia.

Badania naukowe przeprowadzone w latach 70. i 80. udowodniły, że lapachol, składnik Pau D'Arco, jest skuteczny przeciw infekcjom wirusowym, pasożytom i niektórym typom nowotworów. Zielarze używali Pau D'Arco do leczenia wielu chorób, ponieważ skutecznie poprawiał funkcje sys­temu immunologicznego. Pau D'Arco wspomaga le­czenie takich stanów jak nowotwory i choroby krwi. Jest również użyteczny w bólach stawów, cukrzycy, infekcjach grzybiczych, wywołanych przez wirus opryszczki, dolegliwościach wątroby, hipoglikemii. Wspomaga asymilację składników odżywczych. Pau D'Arco jest bogaty w wapń i żelazo, składniki niezbędne zarówno dla  zdrowia, ciała, jak i ducha. Wapń jest skuteczny w profilaktyce chorób okrężnicy. Jest to efekt ochronnego działania związanego z tworzeniem nierozpuszczalnych kompleksów z wolnymi kwasami tłuszczowymi, które mogą zwiększać ilość wolnych rodników. Żelazo jest niezbędne dla zdrowia krwi. Selen, również obecny w tej roślinie, pomaga chronić system immunolo­giczny przed takimi chorobami jak rak. Pau D'Arco zawiera witaminę C i cynk, oba antyoksydanty, które również chronią system immunologiczny. To dobre źródło magnezu, manganu, fosforu, potasu, sodu, witaminy A i kilku witamin z grupy B. Obecnie szeroko wykorzystuje się właściwości przeciwgrzybiczne Pau D'Arco. Pomimo, że bra­kuje bezpośrednich danych potwierdzających lub zaprzeczających te aktywność, dostępnych jest wiele niepotwierdzonych źródeł. Ponadto, sta­rannie przeprowadzone badania na zwierzętach, opublikowane przez badaczy z renomowanego Naval Medical Research Institute w Bethesa, w stanie Maryland, wykazały, że przyjmowanie lapacholu, składnika Pau D'Arco, chroni przed penetracją i zakażeniem innego śmiercionośnego pasożyta - Schistosoma mansoni. Z dostępnych źródeł można stwierdzić, że „cu­downa" kora z Ameryki Południowej, która uzyskała szeroką akceptację dzięki właściwościom przeciwgrzybicznym, nadal będzie zdobywała nowe wyzwania, tym razem na polu walki przeciw pasożytom jelitowym.

Oto chemiczne składniki Pau D'Arco: kora bogata w lapachol (2-7%), naftochinon, zawiera rów­nież lapachon i ksyloidon. Obecna farmakolo­gia wskazuje następujące jej właściwości: prze­ciwgrzybiczne, zwłaszcza przeciw Candida albicans; przeciwpasożytnicze, szczególnie prze­ciw śmiercionośnemu Schistosoma masoni (przywry). Po­twierdza aktywność przeciwmalaryczną, immunostymulującą, przeciwgazową, cytotoksyczną, hipotensyjną, rozszerzającą mięśnie gładkie, przeciwzapalną i przeciwbakteryjną. Ta niezwykła roślina z cudownymi właściwościami jest również skuteczna przeciw Staphylococcus ureus (gronkowiec złocisty), Bacillus subtilis, Escherichia coli, Salmonella typhosa i Shigella dysenteriae.

ORZECH CZARNY

Łac. Juglans nigra

W lecznictwie stosowane są: łupiny i liście.

Właściwości: antyseptyczne, ściągające i przeciwrobacze.

Orzech czarny od wieków stosowano w Europie z powodu różnych dolegliwości, takich jak problemy skórne i zaparcia. Rdzenni Amerykanie trady­cyjnie używali go jako środka przeczyszczającego. Podczas wojny secesyjnej orzech czarny stosowano jako lekarstwo na biegunkę i czerwonkę. Badania naukowe udowodniły, że orzech czarny posiada właściwości ściągające, wspomaga lecze­nie skóry i błon śluzowych organizmu. Oczyszcza krew i posiada właściwości antyseptyczne. Jest stosowany w problemach skórnych, m.in. w czyrakach, wypryskach, opryszczce, jak również w grzybicach. Dobrze znane są jego właściwości przeciwpasożytnicze. Dawniej stosowany był w leczeniu kiły, gruźlicy, żylaków, przewlekłych in­fekcji jelit i narządów moczowo-płciowych. Zielarze uważają, że orzech czarny jest bardzo przydatny w niszczeniu parazytów, tasiemców i grzybicy. Brązowy barwnik, obecny w zielonej łupinie czarnego orzecha, zawiera jod organiczny, który posiada właściwości antyseptyczne i gojące. Orzech czarny jest bogatym źródłem witamin i składników mineralnych. W dużych ilościach za­wiera silnie antyseptyczny jod organiczny oraz man­gan, niezbędny do prawidłowego funkcjonowania nerwów, mózgu oraz chrząstki. Magnez pomaga zapobiegać próchnicy zębów, zwiększa odporność oraz pobudza gruczoły wewnątrzwydzielnicze i wątrobę. Zawiera też wapń niezbędny dla witalności, wytrzymałości, prawidłowego rytmu serca i pracy układu nerwowego. Obecność krzemu wpływa na zdrowie skóry. To bogate źródło selenu, potasu, witaminy B₁₅ (kwasu pangamowego), żelaza, sodu, fosforu, chloru, witaminy Bj (tiaminy), B₂ (ryboflawiny), B₃ (niacyny), B₆ (pirydoksyny), witaminy A, witaminy C (kwasu askorbinowego) i witaminy P (bioflawonoidów).

ORZECH WŁOSKI

Łac. Juglans regia

Smaczne, oleiste nasiona orzecha włoskiego zawierają 55-60% oleju. Badano właściwości tego oleju na ponad 25 000 Adwentystach Dnia Siódmego i odkryto, że osoby, które spożywały najwięcej orzechów, miały mniejszą skłonność do tycia. Inne badanie wykazało, że jedzenie znacz­nych ilości orzechów może być powiązane z niższą zapadalnością na zawał serca - powikłanym lub nie powikłanym zgonem. Na te informacje powin­ny zwrócić szczególną uwagę osoby, u których istnieje ryzyko zawału serca jako konsekwencja wysokich poziomów cholesterolu we krwi.

Orzechy to najbogatsze źródło serotoniny (neurotransmitora), która powoduje m.in. uczucie sytości. Możliwe, że stymuluje ona ośrodek sytości w podwzgórzu, który reguluje uczucie głodu. Warto podkreślić, że Adwentyści Dnia Siódmego są wegetarianami, którzy prowadzą bardziej zdro­wy styl życia, niż przeciętny mieszkaniec krajów wysokorozwiniętych. Orzechy w żaden sposób nie pomogą Ci utrzymać Twojej masy ciała, jeśli nadal zamierzasz spożywać, oprócz orzechów, mięso i słodycze. Mógłbyś jednak spróbować, czy garść orzechów zmniejszy Twój apetyt i w ten sposób wspomoże proces odchudzania. W lecznictwie stosuje się również niedojrzałą łupinę orzecha, młode liście, korę i korzeń drzewa orzecha. Już w czasach starożytnych równie często wykorzystywano lecznicze właściwości drzewa orzechowego. Liście orzecha zawierają następujące składniki: około 0,3% czystego olejku eterycznego, taninę, kwasy żółciowy i elagowy; juglandynę (substancję o ostro-gorzkim smaku), juglon (składnik oksynaftochinonowy, który pod wpływem powietrza zmienia się w oksyjuglon czy dioksynaftochinon); inozytol, itd. Według opinii dr Alberta Leung, eksperta farmakognozji, orzechy zawierają substancję zwaną juglanem, która jest skuteczna w przypadku chorób pasożytniczych. Świeże liście zawierają znacznie więcej wszyst­kich tych substancji niż wysuszone, natomiast stare liście zawierają go niewiele lub wcale. W medycynie ludowej liście orzecha były stosowane wewnętrznie, w postaci naparu (10-20g/200 ml wody) do leczenia gruźlicy węzłów chłonnych, jak również do stanów zapalnych żołądka czy jelit. W weterynarii wyciąg z liści orzecha jest stosowany jako środek przeciwrobaczy. Zielone łupiny mają podobny skład i według niektórych badaczy ich właściwości lecznicze są bardziej cenne niż te z liści. Młode, niedojrzałe orzechy, oprócz innych witamin, zawierają duże ilości witaminy C oraz składniki fenolowe. Obecnie wciąż są ważnym źródłem do produkcji witaminy C. W tureckiej medycynie ludowej orzechy były stosowane w leczeniu dysfunkcji rozmaitych gruczołów, m.in. niedoczynności tarczycy. Wydaje się, że jest w tym dużo prawdy. W jednym z badań, świeży sok otrzymany z zielonych orzechów podwoił poziom tyroksyny we krwi. Gotowany sok z orzechów (przygotowany przez gotowanie orzechów przez okres 20 minut) zwiększył poziom tyroksyny w osoczu co najmniej do 30%. Właściwości te są efektem dużej ilości jodu w skórce zielonych orzechów i liści orzechowych.

WYCIĄG Z NASION GREJPFRUTA

Łac. Citrus paradisi

Wyciąg z nasion grejpfruta posiada działanie antybakteryjne, przeciwwirusowe i grzybobójcze. Badania laboratoryjne i kliniczne udowodniły, że wyciąg z grejpfruta jest skuteczny przeciw 800 rozmaitym wirusom i gatunkom bakterii, około 100 rodzajom grzybów oraz przeciw niek­tórym rodzajom parazytów. Jest to jeden z rzad­kich środków, które zarówno dezynfekują, jak i chronią otoczenie. Czynią to w bardzo sprytny sposób, ponieważ nie oddziałują szkodliwie na środowisko. W rezultacie, w pewnych klinikach USA stało się rutyną dodawanie ekstraktu z nasion grejpfruta do detergentów podczas prania bielizny i mycia podłóg, by zapobiec wystąpieniu i rozwo­jowi niebezpiecznych infekcji szpitalnych. Dezyn­fekcja narzędzi i sal operacyjnych przebiega w ten sam sposób. Używając ekstraktu z nasion grejp­fruta zamiast chloru, któremu udowodniono, że ma działania uboczne na ludzki organizm, można również dezynfekować wodę pitną. Ta metoda była skutecznie stosowana w praktyce w Tajlandii. Wiele pralni i basenów również może odnieść korzyści z tego niezwykłego wyciągu. Składniki te ulegają biodegradacji i z tego powodu nie wywierają szkodliwego wpływu na środowisko. Wyciąg z nasion grejpfruta posiada naturalne właściwości wirusobójcze, bakteriobójcze, grzybobójcze i przeciwpasożytnicze. Aktywne składniki niszczą błony cytoplazmatyczne patogenu i w efekcie dosłownie „głodzą" je, bez wywoływania szkodliwego wpływu na tkanki ludzkie. Wielu badaczy żywi również nadzieję, że wkrótce udowodnione zostaną jego korzyści w batalii przeciw wirusowi HIV. Z powodu gorzkiego smaku (związanego z obecnością bioflawonoidów), grejpfrut jest doskonałym środkiem poprawiającym trawienie - przywraca prawidłowe funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego.

Naukowcy zauważyli, że osoby, pijące większe ilości soku grejpfrutowego, inaczej reagują na niektóre leki niż pozostali pacjenci. Np. sok ten wzmacnia działanie hipotensyjne blokerów kanału wapniowego. Ponadto, składniki grejpfruta nasilają niepożądane działanie leków przeciwhistaminowych do takiego stopnia, że mogą one wywoływać zaburzenia rytmu serca. Okazało się, że niedawno odkryty składnik soku grejpfrutowego -furanokumaryna - hamuje aktywność enzymu cytochromu P-450 3A4, i w konsekwencji przedłuża działanie niektórych leków - np. nasennych, uspokajających, hipotensyjnych oraz pewnych leków stosowanych w leczeniu AIDS. Jednak nie do końca poznano dokładny mechanizm tego zjawiska.

CZOSNEK POSPOLITY

Łac. Allium sativum

Stosowane cześci: cebula czosnku.

Właściwości: antybiotyczne,  rozkurczowe,   na-potne, wykrztuśne i pobudzające.

Wpływa na: układ oddechowy, krążenia, żołądek, nerwy i zatoki.

Powszechnie znane są korzyści zdrowotne czosnku. Stosowały go wszystkie ludy starożytne: Hebra­jczycy, Grecy, Rzymianie i Egipcjanie. Podczas budowania piramid, Egipcjanie jedli czosnek, by zwiększyć swoją siłę i wytrzymałość. Hipokrates polecał go w leczeniu raka macicy. Rdzenni Amerykanie używali go do walki z rakiem. Eu­ropejczycy przyjmowali go podczas lat zarazy, by wzmocnić odporność.

Wyniki nowoczesnych badań udowodniły znacznie więcej korzyści czosnku. Louis Pasteur odkrył, że czosnek posiada właściwości antybiotyczne. W Afryce Albert Schweitzer stosował go w leczeniu biegunki amebowej, jak również jako antyseptyk w profilaktyce zakażeń. Obecnie wiadomo, że czosnek skutecznie hamuje wzrost bakterii., m.in. wielu różnych szczepów Mycobacterium. Badania przeprowadzone przez dr Eric Błock odkryły, że czosnek obniża poziom cholesterolu, zapo­biega zakrzepom, osłania wątrobę przed lekami i toksynami, niszczy pasożyty, chroni komórki przed uszkodzeniem wywołanym działaniem wolnych rodników i promieniowaniem. Posiada właściwości przeciwguzowe - wyniki badań wskazują, że może hamować wzrost nowotworów, wywołanych działaniem rakotwórczych nitrozamin. Rosjanie uważali czosnek za naturalny an­tybiotyk i regularnie go spożywali. Kilka ostat­nich badań łączy czosnek z mniejszym ryzykiem wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Od­kryto, że zmniejsza poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi, obniża ciśnienie tętnicze krwi, poprawia odporność i działa przeciwzakrzepowo. Zawiera w dużych ilościach witaminy i składniki mineralne. Np. jest bogaty w fosfor, który jest niezbędny do prawidłowej pracy układu nerwowego, zwłaszcza mózgu, pobudza wydzielanie hormonów, chroni serce i komórki, wspiera równowagę kwasowo-zasadową krwi. Obecny w czosnku potas może chronić przed zawałem, krótką utratą przytomności w przebiegu hipoglikemii, chroni przed drobnoustrojami, wzmacnia śledzionę i wątrobę oraz pobudza sekrecję soków żołądkowych. Czosnek jest bogaty w siarkę, która chroni komórki przed gromadzeniem się toksyn i poprawia krążenie oraz selen, który pomaga chronić system immunologiczny. Zawiera wita­miny A i C, niezbędne w wielu funkcjach orga­nizmu. To również źródło wapnia, magnezu, sodu, żelaza, manganu, germanu i witamin z grupy B.

Jeśli pragniemy utrzymać organizm w stanie pełnego zdrowia, to po wyeliminowaniu pasożytów z pomocą ParaProteX, niezbędna jest całkowita zmiana diety. Należy spożywać duże ilości owoców i warzyw z upraw ekologicznych, a także surowe orzechy i nasiona.

Co więcej, warto pamiętać o innym suplemencie diety - stabilizowanym tlenie (OxyMax), który niszczy chorobotwórcze bakterie i pasożyty. Do­brym pomysłem jest stosowanie stabilizowanego tlenu do każdej wody nieznanego pochodzenia. Niewątpliwe wspaniałą rzeczą jest mieć go pod ręką w podróżach turystycznych jako oczyszczacz wody i antyseptyk. Stabilizowany tlen to dobra ochrona przed infekcjami bakteryjnymi, grzy­biczymi, wirusowymi i pierwotniakowymi. Nie zapomnij ochronić się, stosując rozpuszczony w wodzie stabilizowany tlen! W ostatnich latach zauważamy, że coraz więcej osób ma problemy z nadmiernym wzrostem grzybów zwanych Candida albicans. Choroba ta ma swoje korzenie we względnie łatwym nie­doborze tlenu w organizmie, co czyni stabilizowany tlen doskonałym pomocnikiem w skutecznym leczeniu tych problemów. Ludzie z kandydozą mają również zaburzony system immunologiczny, zwłaszcza jeśli byli leczeni antybiotykami. Z in­formacji dostarczonych przez dietetyków, lekarzy i pacjentów stosujących stabilizowany tlen podczas leczenia Candida, wydaje się, że jest on bardzo skutecznym suplementem. W niektórych przypad­kach należy stale stosować stabilizowany tlen przez okres od 3 do 4 miesięcy (czasami nawet dłużej), w celu eradykacji uogólnionej kandydozy. Obok ParaproteX, OxyMax skutecznie wspomaga usuniecie infekcji grzybiczej.